Καθημερινός Μοριάς

Συναντήσεις Σπάρτης Υπό την Αιγίδα του Δήμου

Μεσοπερίοδος Θέρους 2021

Ι. Αλλοτρίωση και Κλεψικρατία

ΙΙ. Εκδηλώσεις Παρασκευής 17 – Κυριακής 19

Σεπτεμβρίου

2021

(Έτος επετειακό συμβολικό

2.500 χρόνων από την Μάχη των Θερμοπυλών

και 200 από την Επανάσταση των Παλληκαριών)

Ι

Αλλοτρίωση

και Κλεψικρατία

Το Νεοελληνικό κράτος στήθηκε με την ιδεολογία ενός φαντασιακού αφηγήματος που αποξένωνε τον Νεοέλληνα από το οικείο και τον προσαρτούσε στο αλλότριο.

Η αποξένωση είναι πολιτισμική και γεωπολιτική.

Στο πολιτισμικό πεδίο εγκαταλείφθηκαν οι τρεις πυλώνες του Ελληνισμού, το Κλασσικό, η Ορθοδοξία και η Δημοτική Παράδοση. Η αυθεντική κλασσική μορφή προδόθηκε δια της Ευρωπαϊκής προσέγγισής της ως κάτι ξένο, αντί του Δελφικού Γνώθι σαυτόν. Η Βυζαντινή Ορθοδοξία παραχαράχθηκε με τον Ευρωπαϊκό Εθνικισμό (αίρεση κατά το Ορθόδοξο βίωμα και δόγμα και κανόνα). Η Δημοτική Παράδοση περιφρονήθηκε ως ταπεινός παλαιοσυντηρητισμός, εμπόδιο για τον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας στην νεωτερικότητα.

Αντίστοιχα προέβαινε η αποξένωση από το οικείο γεωπολιτικό πεδίο που μάλιστα αποτελεί το κεντρικό σύστημα της ιστορίας (η Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου με την φυσική ανθρωπογεωγραφική ενδοχώρα της). Οι εσωτερικές αντιθέσεις των μερών και παραγόντων του συστήματος μεγιστοποιήθηκαν παρά φύση σε όλες τις διαστάσεις του (αντι-σλαυισμός, αντι-αλβανισμός και βέβαια πρωτίστως αντι-τουρκισμός και αντι-ανατολισμός). Οπότε αντί να λειτουργούν οι αντιπαραθέσεις ως φυσική επιλογή για την ανάδειξη των συγκριτικών πλεονεκτημάτων του καθενός συντελεστή του συστήματος προς ανάπτυξη της σταθερώτερης και αποτελεσματικώτερης δομής του, κατήντησαν φθοροποιές της υψηλής ενεργού δυναμικής του. Έτσι καθιερώθηκε η αποδυνάμωση του οικείου κεντρικού γεωπολιτικού πεδίου στο Βαλκανομικρασιατικό όσο και στο Μεσανατολικό τμήμα του, και θεσμοθετήθηκε η μόνιμη παρεμβατικότητα στον τόπο μας από δυνάμεις του αλλότριου Ευρωπαϊκού γεωπολιτικού χώρου.

Η συστηματική αποξένωση από το οικείο συνδυάζεται και ευοδώνει την προσάρτηση στο ανοικείο. Ο Ευρωπαϊσμός κατέστη η επίσημη ιδεολογία του Νεοελληνικού Κράτους. Η υποδούλωση είναι εξ αρχής μέχρι τέλους οικονομική, στρατιωτική, πολιτική, και το χείριστο πολιτισμική.

Τα θαλασσοδάνεια της Επαναστατικής περιόδου αντικατοπτρίζονται ακριβώς στα θαλασσοδάνεια της Εποχής του Ευρώ ως προς τον τρόπο και τους όρους σύναψής των, όσο και για την ολέθρια διαχείρισή τους. Και η μεταξύ περίοδος συνάδει απόλυτα προς τον γενικό οικονομικό χαρακτήρα των άκρων της: πρόκειται πάντα για μια αποτυχημένη κοντόφθαλμη ολιγαρχία. (Υπήρξαν και αποτελεσματικές εμποροοικονομικές ολιγαρχίες στην ιστορία, της Κορίνθου στην αρχαιότητα, της Βενετίας στους Νεώτερους χρόνους).

Το Ναβαρίνο αποτελεί το στρατιωτικό ανάλογο των Δανείων. Εκφράζει την πολεμική υποτέλεια στην Ευρώπη, όπως εκείνα την οικονομική. Και η υποτέλεια είναι προφανώς διαχρονική. Ακόμη σήμερα το Νεοελληνικό κατεστημένο βασίζεται στα σύνορα της Ευρώπης, το Ευρωπαϊκό «κεκτημένο» (διάβαζε κατεστημένο) για την διασφάλιση των «εθνικών δικαίων», τις συμμαχίες όχι της συνεργασίας αλλά της υποταγής για στρατιωτική βοήθεια, στην ουσία για στρατιωτική κάλυψη. Με Ναβαρίνα και Ευρωπαϊκή άμυνα δεν κερδίζεται η ανεξαρτησία αλλά θεσμοθετείται η υποτέλεια. Στην ανεξαρτησία, την ελευθερία και την σωτηρία, είσαι μόνος με τον Θεό. Και αν είμαστε Έλληνες θα ξέραμε από τον εαυτό μας ότι πραγματική ανεξαρτησία, ελευθερία και σωτηρία συνίσταται στην τελειότητα της φύσης μας, – στην τελειότητα του «τέλους» άχρι θανάτου, όπως έδειχναν οι Σπαρτιάτες ήρωες και οι Χριστιανοί ομολογητές, τα αγάλματα του κάλλους και της αλήθειας και οι μάρτυρες της πίστεως και της αλήθειας.

Και ακολουθεί η δομική υποτέλεια, πολιτική και πολιτειακή. Δύο αιώνες απόπειρας Ευρωπαϊκού εκσυγχρονισμού μας έχει αφήσει από άποψη ουσίας στο αρχικό σημείο. Αρκεί να συγκρίνει κανείς στον νευραλγικό τομέα των ταχυδρομικών υπηρεσιών την απόδοση σήμερα των ΕΛΤΑ με εκείνη της DHL Το θεμελιώδες Ευρωπαϊκό βίωμα του Υποκειμένου απέναντι στο αντικείμενο Είναι δημιουργεί την ανάγκη επινόησης ενός τεχνητού συστήματος διαχείρισης της υπαρξιακής αυτής από-στασης. Στην ανάγκη αυτή εδράζεται η οργανωτική δεξιότητα και αποτελεσματικότητα του Ευρωπαϊκού πνεύματος, – οργανωτική κανονιστικά και όχι οργανικά. Η διηνεκής αποτυχία μετάταξης του Δυτικού μοντέλου στην Ελληνική πραγματικότητα οφείλεται ακριβώς στην ασυναρτησία της τεχνητής κανονιστικής οργανωτικότητας (έργο αυτοπροσδιορισμού της βούλησης του Υποκειμένου) προς την φυσική, οργανική οργανωτικότητα (συνέπεια αυτοδιευθέτησης του ανθρώπινου παράγοντα κατά τον «Κόσμο» του Φαινομένου Είναι). Όχι μόνον (!) δύο, αλλά αιώνες αιώνων απάνθρωπης προσπάθειας υβριδικής μετάλλαξης της φύσης του Ελληνισμού θα δίνουν το ίδιο ολέθριο αποτέλεσμα, επιβαρυμένο κάθε επόμενη δοκιμαστική φορά από το άγος της στανικής, σατανικής επανάληψης. Ούτε θα επιτυγχάνεται η Ευρωπαϊκή οργανωτικότητα, ούτε θα αφήνεται να αναπτυχθεί η αυτοφυής Τάξη, ο παραδειγματικός «Κόσμος» του Ελληνισμού. Μέχρι να καταρρεύσει το Νεοελληνικό βδέλυγμα από την ίδια του την σαπίλα.

Και έτσι π.χ. οι ξένες Τράπεζες έχουν εγκαταλείψει το βυθιζόμενο πλοίο. Κι έτσι έχουν βαρεθεί και οι πέτρες την mantra του Νεοελληνικού αφηγήματος. Και έτσι το Ελληνικό δικαιικό σύστημα δεν είναι ούτε Ελληνικό, ούτε δικαιικό με τη Ευρωπαϊκή έννοια (ένα τυραννικό δηλαδή κανονιστικό μείγμα Ρωμαϊκών τύπων και βαρβαρικής αυτοβιαζόμενης βουλησιαρχίας, όλο και ποιο παρεμβατικό ιδίως στην τωρινή παρακμή του), ούτε καν σύστημα (αφού συνίσταται σε μια πολυνομιακή αυθαιρεσία της εξουσίας). Και έτσι η Ελληνική Δημοκρατία δεν έχει καμμιά ουσιώδη σχέση προς την αρχετυπική νεωτερική Αγγλοσαξωνική κοινοβουλευτική δημοκρατία, χωρίς βέβαια να πρόσκειται ως εκ τούτου και περισσότερο προς την Αρχαιοελληνική. Απλά η αντιγραφή δεν αποτελεί καν μίμηση, μακράν του να αξιώνει αφομοίωση.

Και έτσι τα πάντα όλα του κακοστημένου παραπήγματος. Κοιτάξτε την αρχή κάθε πράγματος. Αν δεν συσταθεί σωστά η καταστροφή είναι τελικά αναπόφευκτη (διαγιγνώσκει ο Αριστοτέλης). Θεμελιώδες δομικό λάθος δεν διορθώνεται με μπαλώματα. Και δείτε τώρα την κατασκευή του Νεοελληνικού κράτους. Η κακοδιαχείριση των «Εθνικών» δανείων επέφερε το καπέλωμα του ηρωικού πνεύματος των παλληκαριών της Επανάστασης (όπως το εξέφρασαν γνήσια οι μεγάλοι μας σύγχρονοί της ποιητές, Σολωμός και Κάλβος) από την ανίερη συμμαχία των Ρεντιγκότων με τη εγχώρια ολιγαρχία. (Οικονομική υποτέλεια). Η Αγγλική πολιτική δια της Ναυμαχίας του Ναβαρίνου ίδρυσε την «ανεξαρτησία» του Προτεκτοράτου. (Στρατιωτική υποτέλεια). Και η επιβολή του Δυτικού Εθνικού κράτους σε έναν τόπο που ως αρχές πολιτικής συγκρότησης της ανθρώπινης κοινωνίας εγνώριζε μόνο την αυτόνομη πόλη (κοινότητα) και την πολυσυλλεκτική, πολυμερή, πολυδιαρθρωτική αυτοκρατορία ενός ενοποιημένου γεωπολιτικού πεδίου κεντρομόλου δυναμικής, επέφερε την συνεχή ανάγκη διασωλήνωσης προς τα μεγάλα Ευρωπαϊκά κέντρα προς στήριξη της αφύσικης τεχνητότητας που κατασκευάστηκε. (Πολιτική υποτέλεια).

Ο Καποδίστριας είδε καθαρά το συνολικό θέμα με κλασσικό τρόπο, και προ της Επαναστάσεως, όταν την απέτρεψε με κάθε τρόπο, έχοντας τα ινία της Ευρωπαϊκής πολιτικής στην διπλωματική δυαρχία με τον Μέττερνιχ, και ως Κυβερνήτης, όταν επλήρωσε την σοφία του με την ζωή του. Γράφει ο διακεκριμένος κλασσικός φιλόλογος Δημήτριος Βερναρδάκης:

«Το βαθύ και διορατικόν του Καποδιστρίου βλέμμα ανεκάλυψεν ευθύς εξ αρχής το βαθύ χάσμα, όπερ διεχώρισε προ αιώνων ήδη την Δύσιν από της Ανατολής, την Ευρώπην από της Ελλάδος, ενόησε την ουσιώδη και προαιώνιον διαφοράν, ήτις διακρίνει τα ευρωπαϊκά έθνη από της Ελλάδος και της Ανατολής, εστάθμισε τας ιστορικάς συνεπείας του σπουδαιοτάτου τούτου γεγονότος, συνεδύασεν αυτάς προς τας ενδεχομένας εν τω μέλλοντι εκ της τοιαύτης ή τοιαύτης συμπληρώσεως του χάσματος τούτου, και εξήγαγεν το ορθόν συμπέρασμα, ότι, εάν επαπειλούσι κίνδυνοι το νέον κράτος εξ ανατολών άμα και δυσμών, επιφοβώτεροι ήσαν οι εκ της Δύσεως ηθικοί παρά τους εκ της Ανατολής υλικωτέρους».

Δ. Βερναρδάκης, Επιστολιμαία Βιβλιοκρισία (των Ιστορικών Αναμνήσεων του Ν. Δραγούμη), 1875, Νέα Ημέρα της Τεργέστης, επανέκδοση Εκάτη, «Καποδίστριας και Όθων», 2009, σελ. 132-3.

Εξ ανατολών η πρόκληση είναι ανταγωνισμός ισχύος για την προσφορώτερη και επιτυχέστερη αρχή σύνταξης του οικείου γεωπολιτικού μας πεδίου στο υψηλότερο δυναμικό του. Η Βυζαντινή αυτοκρατορία, η Σερβική δυναστεία ή η Σελτζούκοι και Οθωμανοί Τούρκοι είναι οι καλύτεροι και αποτελεσματικώτεροι εκφραστές της συνολικής δυναμικής συνέργειας του μεγάλου κεντρικού συστήματος της ιστορίας: να το πρόβλημα στους αιώνες του Δυτικού Σταυροφορικού επεκτατισμού στον χώρο μας, από τον οποίο υπέφερε και η Μέση Ανατολή και το Βυζάντιο με την διαβόητη Δ΄ «Σταυροφορία». Εν τέλει ήταν η Οθωμανική αυτοκρατορία που ανέτρεψε εκείνον τον επεκτατισμό, και διετήρησε το οικείο πεδίο επί μακρόν ως επί το πολύ αλώβητο από τον εκ Δυσμών «ηθικό» κίνδυνο (εννοώντας το ήθος ως χαρακτήρα ύπαρξης, τρόπο βίου και πολιτισμική ταυτότητα). Το ίδιο πρόβλημα αναδύθηκε και στην μεγάλη Εποχή Μεταβολών που ζούμε τώρα, και με προδιαγραφές επίλυσής του προς την ίδια κατεύθυνση.

Βαρύτατη από τις προαναφερθείσες υποτέλειες αυτές είναι η πολιτιστική υποδούλωση, γιατί αυτή αφορά ευθέως στην ταυτότητα του Ελληνισμού. Ο συστημικός Νεοελληνισμός του Νεοελληνικού κράτους γνωρίζει την κλασσική αρχαιότητα μέσω των μεταβαλλόμενων χρονικά και τοπικά προσλήψεών της από την Ευρωπαϊκή έρευνα (ή μάλλον το συνηθέστερο από την Ευρωπαϊκή κοινοτυπία), την Ορθοδοξία από τον Δυτικό Χριστιανισμό (ηθικισμός, έμφαση στην διοίκηση και την πειθαρχία, και νεοορθοδοξία είναι πληγές εκείθεν προερχόμενες – πιο Ελληνοκεντρική στις μεγάλες της μορφές είναι η Σλαβική Ορθοδοξία), στην δε Δημοτική παράδοση η στάση κυμαίνεται μεταξύ της απαξίωσης ως καθυστέρησης και της ηθικής λογοκρισίας κατά τις αρχές του Ευρωπαϊκού υποκριτικού καθωσπρεπισμού. Ενδεικτικά, παραδειγματικά αλλά αποκαλυπτικά του γενικώτερου Ελληνικού τρόπου είναι μερικά δημοτικά που περιλαμβάνονται στην πρώτη και ποιητικώτερη Ελληνική συλλογή του εξαιρετικού Λευκαδίτη λόγιου Σπυρίδωνα Ζαμπέλιου (1852). Η defacto συστηματική bowdlerization της παράδοσής μας γίνεται ανομολόγητα και σιωπηρά, επεκτεινόμενη πέραν της Δημοτικής και σε αυτήν την Κλασσική, υπό μια αντίστροφη δε έννοια και στην Ορθόδοξη, όταν φερ’ ειπείν απαλύνεται και εξωραΐζεται παραποιούμενη η κοφτερή γλώσσα και το ασυμβίβαστο ήθος των Πατέρων.

*

[Για την αντίθεση των παλληκαριών με τους «καλαμαράδες» και των στρατιωτικών προς τους πολιτικούς, Νο. 65 (Ο Θάνατος του Οδυσσέως Ανδρούτσου) του Α΄ Μέρους με τα Ηρωικά Άσματα, Νο. 73 (Οι Κλέφται και οι Κοτζαμπάσηδες).

Για τις σχέσεις του καπετάνιου προς τα παλληκάρια του από την μια μεριά και την αγαπημένη του από την άλλη, Νο 86 (Αποστασία Κλεφτών).

Για τις στενώτατες φιλικές σχέσεις «γκαρδιακών» φίλων αδελφοποι(η)τών, Νο 34 του Β΄ Μέρους με Άσματα Ποικίλα, (Ελεγείον εις θάνατον βοσκού φίλου).

Για την Ομηρικά αρνητική αντίληψη του θανάτου, την Κάθοδο του ήρωα στον Άδη και την πάλη του προς τον Χάρο, Νο 17 Β΄Μέρους (Ο Ζάχος και ο Χάρος).

Για ήθη αρχέγονα και την φρίκη μετουσιωνόμενη Ομηρικά με την μορφή της ποιητικότητας, Νο 79 του Α΄ Μέρους (Προδοσία κατά Κλεφτών).

Για μύθο αρχέγονο, ηρωικό και χθόνιο, λάμψης και μαγείας, Αργοναυτικό, Νο. 133 (Μονομαχία Ηρώων).

Τέλος, για την Ελληνική εορτή του βίου και το βίωμα της νεότητας και την αρχή της αριστείας μέχρι τέλους και το σωτήριον του κάλλους από τα πάθη και τις οδύνες της ύπαρξης, το Νο 136, Α΄ Μέρους, (Μονομαχία) – άγριο, μεγαλόπρεπο, φρικτό και ωραίο, Ομηρικό κατά πάντα.

Μεταγράφω το τελευταίο:

Στ’ Άι Γιωργιού τον πλάτανο γίνεται πανηγύρι,

Τέσσερα μόδια είν’ ο χορός, και δεκαπέντε ο τόπος∙

Βαρούνε τάργανα, βαρούν, τ’ αγώρια τρων και πίνουν,

Κ’ οι γέροντες παρακαλούν, τάζουν ‘στον Άι Γιώργη

Καλά να παν, καλά ναρτούν, μαλώματα μην εύρουν.

Μ’ αυτός ο υιός του Τζαμαΐδού χαλάει το πανηγύρι.

Νάτος πώρχεται τρέχωντας ‘στ’ άλογο καβαλλάρης,

Δεκαλιτράρικο κερί ‘στο χέρι του βαστώντας,

Βροντομαχώντας τ’ άρματα, λαλώντας τα τζαπράζια.

Εμπήκε κ’ επροσκύνησε, κ’ εβγήκε κ’ εκαυχιώτουν,

– «Το ποιος ειν’ άξιος και καλός, ποιος είναι παλλικάρι,

Ποιός έχει στήθη μάρμαρο, και χέρια σιδερένια,

Να πάμε να παλαίψωμε σε μαρμαρένιο αλώνι!»

Κανείς δεν αποκρίθηκε, κανείς δεν ‘πηλογήθη∙

Κ’ ένας κοντός κοντούτζικος, του Τζαμαϊδίνου μούλος,

Πέταξε το γιλέκι του, και τον χορό αφίνει∙

– «Εγώμαι άξιος και καλός, εγώμαι παλλικάρι,

Εγώχω στήθη μάρμαρο και χέρια σιδερένια,

Να πάμε να παλαίψωμε σε μαρμαρένιο αλώνι!»

Βγαίνουν οι δυό με τα σπαθιά και πάνε να παλαίψουν,

Από κοντά και τάργανα, κοντά και το φουσσάτο.

Κ’ εκεί που ‘πάτειε ο Τζαμαδός εβούλονε τ’ αλώνι,

Κ’ εκεί που ‘πάτειε το παιδί εβούλονε κ’ εβύθα.

– «Βάστα! παιδί κι’ άξιο παιδί, δυο λόγια να σου κρίνω∙

Εμείς ειμάστενε ‘δικοί, κ’ ειμάστενε γειτόνοι!»

– «Εδώ που ‘καταντήσαμε ‘δικολογιαίς δεν πιάνουν∙

Βάρει μου συ, να σου βαρώ, κρούε με, να σε κρούω!»

Κι’ ο Τζαμαϊδός το ‘βάρεσεν ανάμεσα ‘στα στήθη,

Πέντε πλευρά του τζάκισε, και δεκαπέντε τζάκους∙

Και το παιδί τονέ βαρεί ανάμεσα στα φρύδια,

Και τα μυαλά του ‘ρίπισεν εννιά μοδιώνε τόπο.

Γνήσια Ελληνικό βίωμα και μορφή. Ακόμη και το φρικαλέο μεταμορφώνεται από την κραταιή ανακτορεία του κάλλους, όπως στον Όμηρο, στον Πίνδαρο, στον Στησίχορο. Η ψυχή του λαού κρατούσε ζωντανή, χωρίς λογιότητα, ακόμη και την συγκεκριμένη ιδέα της φρικτής κατάληξης ενός ατέλειωτου ηρωικού αγώνα εξοχότητας με ένα μοναδικό κτύπημα εκατέρου των αντιπάλων. (Η ιστορία της πυγμαχίας μεταξύ Δαμοξένου και Κρεύγα στα Νέμεια, Παυσανίας, VIII, 40, 3-5).

Παραθέτω και την Αποστασία Κλεφτών (Νο. 86 του Α’ Μέρους): Ατόφια Δωρική και Αρχαικοελληνική συναίσθηση και πυκνή, στιβαρή, λαγαρή ποιητική μορφολογία, πάνω στο θέμα της προτεραιότητας των αρρενικών συναφειών μεταξύ των μελών της «βούας» (στην Σπάρτη), των παλληκαριών στις ορεσίβιες ορδές του Απόλλωνα, μεταξύ των Ομοίων στην τελειότητα, έναντι της εξωτερικής σχέσεως ειδικής ανάγκης προς την γυναίκα. Η τελευταία υπερτονίζεται από τον Καπετάνιο Νικόλα στο Δημοτικό με δραματική συνέπεια.

– «Νικόλα, κάτσε φρόνιμα, ‘σαν Καπετάνος πούσαι!

Μην τα μαλώνης τα παιδιά, τον κόπο τους μηνπέρνεις,

Τι εβάλανε κακή βουλή, και θε να σε σκοτώσουν.»

– «Ποιός τα λογιάζει τα παιδιά, και ποιος τα χαμπερίζει!

Αχ, πότε νάρτ’ η άνοιξη, ν’ άρτη το καλοκαίρι,

Να ‘βγω στα ξερολείβαδα, και στα παληά ‘λημέρια,

Να πάρω και τη Μάρω μου, να πάρω την κοντούλα,

Να την εντύσω ‘στο φλωρί και ‘στο μαργαριτάρι!»

Τα παλλικάρια τ’ άκουσαν, πολύ τους ‘κακοφάνη,

Πως παρατάει την συντροφιά, και πέρνει την κοντούλα∙

Τρεις τουφεκιαίς του ‘δώσανε, ταις τρεις φαρμακωμέναις∙

«Βαρείτε τον τον κερατά! βαρείτε τον τον πούστη!

Οπού μας ‘πήρε τα φλωριά να ‘παντρευτή τη ρούσσα,

Η ρούσσα του ‘ναι η πιστολιά, και το σπαθί η κοντούλα.»

Στην βούα των παλληκαριών δεν είναι η ρούσσα που έχει φορεσιά πλουμισμένη στο φλωρί και στο μαργαριτάρι, αλλά διαπρέπει το «μικρό κλεφτόπουλο, ‘ντυμένο στο χρυσάφι» (Νο. 138, Α’ Μέρος)].

*

Μια γιγαντιαία αμαρτία σημαδεύει το Νεοελληνικό σύστημα από καταβολής του μετά την Επανάσταση, μέχρι σήμερα. Είναι η Αλλοτρίωση από την ταυτότητα του Ελληνισμού. Η θεία Άτη εξ αυτής της αμαρτίας το οδηγεί στην καταστροφή. Η μοίρα του είναι η καταδίκη του: αποτυχία και όλεθρος.

Η οικονομική, στρατιωτική, πολιτική και πολιτισμική υποτέλεια του μορφώματος το κατέστησε υποχείριο των μεγάλων Ευρωπαϊκών Δυνάμεων. Συνεστήθη ως Προτεκτοράτο και λειτούργησε ως μοχλός παρέμβασης του Ευρωπαϊκού συστήματος στον οικείο μας γεωπολιτικό χώρο του κεντρικού πεδίου της ιστορίας και με σκοπό τον αποσυντονισμό του.

Η αλλοτρίωση του Νεοελληνικού μορφώματος από την πολιτισμική ταυτότητα του Ελληνισμού και στις τρεις διαστάσεις του, δεν προκλήθηκε από την Βαυαρική παρουσία στην Ελλάδα και δεν συμβολίζεται με τον Όθωνα. Είναι αποτέλεσμα του καπελώματος εκ μέρους των Ρεντιγκότων και των Κοτζαμπάσηδων του Παλληκαρήσιου (οι νέες ορεσίβιες αδέσποτες ορδές του Απόλλωνα) πνεύματος της Επανάστασης.

Η Γερμανία βρισκόταν εκείνο τον καιρό σε καλπάζουσα ανοδική πορεία και πολιτισμικό οργασμό, που είχαν αρχίσει από το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα και είχαν ενταθεί μετά την Ναπολεόντειο λαίλαπα παίρνοντας και συγκεκριμένο πολιτικό εξάγγελμα αναγέννησης του Γερμανικού πυρήνα της Ευρώπης. Στην αιχμή της δυναμικής πρωτοπορίας αυτής της γιγαντιαίας ροπής βρισκόταν το Κλασσικό όραμα. Λειτουργούσε ο ανικανοποίητος όσο και ακαταμάχητος Έρως του Κάλλους στην Τευτονική ψυχή, όπως το είχε «κανονίσει» άγοντάς το στην υψηλότερη μορφή συνειδητότητας ο Πατριάρχης του Γερμανικού Νέου Ανθρωπισμού Winckelmann με την παρακαταθήκη του έργου και της ζωής του. Ιδιαίτερα βάραινε το καθήκον του ανανεωτικού αυτού Ελληνικού Έρωτα του Κλασσικού σε Πρωσσία και Βαυαρία. Το 1828 ο Λουδοβίκος Ι, πατέρας του Όθωνα, εγκαινίαζε στο νέο μεγαλόπρεπο Μουσείο του Μονάχου, την περίφημη Glyptothek, την έκθεση των «Αιγινητών», μεταξύ των άλλων αριστουργημάτων της αρχαίας τέχνης, επιλεγμένων με ιδιαίτερη φροντίδα και γνώση.

Οι Βαυαροί ήξεραν ότι πέρα από τα οργανωτικά σχήματα για την λειτουργία του νεοσύστατου Κράτους ήταν απαραίτητη η θεμελίωσή του πάνω στην κλασσική κληρονομιά και στον τρόπο βίου του λαού. (Η Ορθοδοξία δεν ήταν στον υπαρξιακό τους ορίζοντα, και έτσι απέτυχαν στην οργάνωση της εκκλησιαστικής πραγματικότητας – την οποία όμως εθνική και διοικητική Εκκλησία είναι το μόνο μεγάλο έργο τους που ετήρησε και τηρεί το Νεοελληνικό Κατεστημένο, παραδόξως και αποκαλυπτικά!). Και την κλασσική κληρονομιά αντιλήφθηκαν όχι ως μουσειακό μόνον κόσμημα, αλλά ως δρώσα δυναμική του παρόντος για ένα ένδοξο μέλλον. Και παρόμοια τον λαϊκό τρόπο δεν τον είδαν σαν φολκλορικό θέατρο, αλλά σαν κατευθυντήρια αρχή δόμησης του Νεοελληνικού συστήματος.

Έτσι, στον τομέα της θεσμοθέτησης Κράτους δικαίου, και για την σύνταξη του Αστικού Κώδικα ως κατόπτρου του περί δικαίου αισθήματος του λαού στις σχέσεις ατόμων και ομάδων μιας πολιτικής κοινωνίας, υπό την επήρεια δε της Γερμανικής Ιστορικής Σχολής νομολογίας και με την κατεύθυνση του Mauer, το Υπουργείο ζήτησε από τις Δημογεροντίες της χώρας με λεπτομερές ερωτηματολόγιο να διατυπωθεί το επικρατούν σε κάθε περιοχή εθιμικό δίκαιο. Το εγχείρημα δεν είχε κατάληξη, Αστικός δε Κώδιξ συνετάχθη τελικά ένα αιώνα αργότερα με αντιγραφή ουσιαστικά Ευρωπαϊκών Κωδίκων, κατά την διάρκεια της Κατοχής, ετέθη δε εν ισχύι, λόγω των Γερμανικών επιφυλάξεων, μόλις μετά την απελευθέρωση, υπό τις κρίσιμες τότε συνθήκες, ως συνήθως (χαίρεται στην αναμπουμπούλα), στις 23 Φεβρουαρίου 1946.

Αντίστοιχα, η Σπάρτη ιδρύθηκε ως ο έτερος οφθαλμός του κλασσικού Ελληνισμού, τοποθετήθηκε με σοφό πολεοδομικό σχέδιο στην αγκαλιά των καταλοίπων της αρχαίας, προσανατολίσθηκε με λίγων μοιρών απόκλιση από τον κύριο άξονα της αρχαίας Υακινθίδος οδού, χορηγήθηκε με ένα κεντρικό πάρκο εγκάρσιο προς τον διαμήκη άξονα εκείνο στις δυο άκρες του οποίου σχεδιάσθηκαν αντιμέτωπα το Αρχαιολογικό Μουσείο και το Δημαρχείο, ώστε να εμπνέεται η νέα κατάσταση από το κάλλος της παλαιάς δόξας. Βεβαίως η ιδέα δεν τελεσφόρησε, το πλάνο ακυρώθηκε και ποδοπατήθηκε, ακόμη σήμερα παραμένει καταπληγωμένο και ανενεργό, η Σπάρτη περιθωριοποιήθηκε και δεν αφέθηκε να παίξει τον δημιουργικό ρόλο της μιας εκ των δυο και σημαντικώτερης εστίας του κλασσικού Ελληνισμού, της Δωρικής, και ακόμη και σήμερα, από οδηγός του Νέου Ελληνισμού κατά το προφανές πεπρωμένο της, πάσχει αντιθέτως θλιβερή και εσχατιαία κρίση ταυτότητας στην επιδεινωμένη μιζέρια μιας τυχούσας επαρχιακής πόλης του Νεοελληνικού τερατουργήματος.

Η Νεοελληνική κατάντια είναι έργο του Νεοελληνικού κατεστημένου. Η ατιμία του προσγράφεται ολάκερη. Η ευθύνη είναι ακέραια του καθενός για την ολοκλήρωσή του και επίτευξη του πεπρωμένου της μοίρας του. Και δεν ωφελεί καν τον αποτυχημένο να ρίχνει το βάρος σε άλλους. Αντίθετα τον ετοιμάζει για την επόμενη χειρότερη αποτυχία.

Η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για τον Ελληνισμό. Τον προστάτεψε από αντίξοες και ανοικείες ιστορικές επιδράσεις παρέχοντάς του χώρο να αναπτυχθεί και ανθίσει, προς όφελος ταυτόχρονα του οικείου μείζονος γεωπολιτικού τόπου. Ανάλογα, από διαφορετική γωνία, μεγάλη χαμένη ευκαιρία ήταν και ο Ευρωπαϊκός κλασσικισμός. Του έδινε πεδία ανάδειξης του συγκριτικού πλεονεκτήματός του στην φανέρωση του αυθεντικού Κλασσικού, ώστε να ποδηγετηθεί και η Ευρωπαϊκή πρόσληψή του. Αντ’ αυτών των ευκαιριών το Νεοελληνικό καθεστώς πρόβαλε ένα αφήγημα τυραννικής καταπίεσης και βαρβαρικής κατοχής για την Οθωμανική φάση του Ελληνισμού, και μια πρακτική όχι αφομοίωσης, ούτε καν μίμησης, αλλά ξεδιάντροπου πιθηκισμού της Νεωτερικής Ευρώπης, μια τακτική παραμορφωμένης μάλιστα εφαρμογής των οθνείων μοντέλων προς εμπέδωση της εσωτερικής δυναστείας του επί του λαού.

***

Για να αντιμετωπίσει την βαθειά πληγή στην ψυχή του λαού που σφάζει η αλλοτρίωση, και για να παροχετεύσει την αναστάτωση από την συνεχή αποτυχία της αλλοτριωμένης ύπαρξης, ο συστημικός Νεοελληνισμός έπλασε εξ αρχής έναν κούφιο Μεγαλοϊδεατισμό. Η συγκεχυμένη ιδέα της Βυζαντινής αυτοκρατορίας κυριάρχησε ως όραμα της εξωτερικής πολιτικής, άμεσα ή έμμεσα, ρητά ή υπονοούμενο, προβεβλημένο ή σιωπηρά – ένα εσχατολογικό φαντασιοκόπημα για ένα λαό που είναι βαθειά τελεολογικός και όχι εσχατολογικός.

Συνέφερε στο σύστημα να αγνοηθεί το βασικό δεδομένο της Ελληνικής πολιτικής ιστορίας, ότι ο Ελληνισμός δεν είναι από την φύση του μεμοιραμένος να είναι ιδιαίτερα επιτυχής στην διαχείριση των αναγκών του χρόνου, και της σταθεροποιητικής κυριαρχικής δυναστείας μεταξύ αυτών. Το ίδιο το επικαλούμενο προς μελλοντική ανασύσταση Βυζάντιο αποτελεί την γλαφυρότερη απόδειξη του ζητήματος. Μόλις η αυτοκρατορία απώλεσε τον Ρωμαϊκό της χαρακτήρα, και ο αυτοκράτωρ από αρχηγός στρατού κατέστη βασιλεύς της ολιγαρχικής γεωκτημοσύνης, με το τέλος δηλαδή της Δυναστείας των Μακεδόνων και την αρχή της Κομνήνειας περιόδου, στα μέσα του 11ου αιώνα μ. Χ., το Βυζαντινό σύστημα αρχίζει ταχύτατη καθοδική πορεία αποσυντιθέμενο πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά, με σηματοδοτικούς σταθμούς της κατρακύλας την ήττα στο Μαντζικέρτ από τους Σελτζούκους Τούρκους (1071), την κατάληψη της πόλης από τους Δυτικούς της Δ΄ Σταυροφορίας (1204), και την πτώση της στον Μωάμεθ τον Πορθητή (1453). Σε αυτήν ακριβώς την ταπεινωτική διαδρομή, ακμάζει η πολιτισμική επιφάνεια του Βυζαντίου με διαμπερή άνθιση Ελληνικής κλασσικότητας.

Ο Έλληνας είναι πολιτισμικός λαός, δεν είναι αυτοκρατορικός.

Η Μεγάλη Ιδέα της νέας Ελλάδας είναι πολιτισμική, όχι εδαφική.

[Ο Καποδίστριας το ήξερε αυτό. Ο Μεταξάς το διατυπώνει με ιδιαίτερη διαύγεια το 1935 (με αφορμή την αντιπαράθεσή του προς τον Βενιζέλο για τον Διχασμό και την Μικρασιατική Καταστροφή).]

Με την ου-τοπία της Μεγάλης Ιδέας συνδέθηκε εξ αρχής το Πελατειακό Κράτος. Η αλλοτρίωση συναντά την βαθειά αντίδραση της λαϊκής ψυχής. Η Ιδεολογία του Μεγαλοϊδεατισμού δεν παρατρέπει τα ριζικά του λαού, απαιτείται και ένας μηχανισμός καταπίεσης. Έτσι λειτούργησε το Νεοελληνικό κράτος επί του Ελληνικού λαού. Το Κράτος παύει κατ’ ανάγκην να αποτελεί την συνθετική έκφραση της κοινωνίας και την εγγύηση της αρμονίας των συντελεστών της, και καθίσταται μηχανισμός επιβολής του οθνείου επί του οικείου. Οι ομάδες των Ευρωπαϊστών και των Ολιγαρχών που καπέλωσαν την Επανάσταση χρειαζόντουσαν έναν πολιτικό στρατό για την στήριξη του «εκσυγχρονιστικού» (εξευρωπαιστικού και αλλοτριωτικού) προγράμματός των.

Τέτοιοι «Πελάτες» είναι πρώτον ένα τεχνητό μέρος μιας αλλόκοτης αστικής τάξης που πιθηκίζει Ευρωπαϊκά πρότυπα στα ήσσονα, χωρίς ποτέ να διεκδικεί προνόμια από την ολιγαρχία κατά τους Ευρωπαϊκούς ρυθμούς του ιστορικού γίγνεσθαι. Δεύτερον οι Δημόσιοι υπάλληλοι. Τρίτον μεγάλη μερίδα της οικονομικής δραστηριότητας που άμεσα ή έμμεσα εξαρτάται από το Δημόσιο. Και τέταρτον, «πελάτες», φανατικώτεροι αυτοί, η πληθύς του πολιτιστικού, ακαδημαϊκού, καλλιτεχνικού, δημοσιογραφικού συστήματος που ανέστιοι οι ίδιοι και βεβαρυμμένοι από τον αχώνευτο μιμητισμό της «Ευρώπης», εχθρεύονται κάθε εστία κλασσικής, ορθόδοξης, δημοτικής αυθεντικότητας.

Τρίτο βασικό χαρακτηριστικό του Νεολληνικού συστημικού κατεστημένου είναι η ανομολόγητη φαιδρή πεποίθηση ότι με το να μην είναι τίποτα μπορεί εύκολα να είναι τα πάντα, ό,τι κάθε φορά χρειάζεται. Εδώ έγκειται η ουσία της διαβόητης Νεολληνικής κουτοπονηριάς, που δεν έχει σχέση βεβαίως προς την πολυμηχανία του Οδυσσέα ή την φρόνιμη επιφύλαξη του Μωραΐτη. Πιστεύει ο συστημικός Νεοέλληνας στην σκοτοδίνη του ότι η αμορφία είναι προτέρημα προσαρμοστικότητας, ότι η αλλοτρίωση, καταστρέφοντας την ριζική ταυτότητα, κάνει το υποκείμενο κατάλληλο και ευεπίφορο να πάρει εύκολα την οθνεία μορφή. Στρέφεται έτσι πρώτον ευθέως κατά της ουσίας του Ελληνισμού συνιστάμενης στην αποκάλυψη της Μορφής. Ο ά-σχημος Νεοέλληνας δεν είναι ο ευ-μορφος Έλληνας. Αλλά και δεύτερον, ουδέν ανοητότερον. Οι μεγάλοι ηθοποιοί είναι ισχυρές προσωπικότητες. Μόνο το ον που γερά ριζωμένο στην ιδία φύση του, θάλλει στην ταυτότητά του και ανθίζει την τελειότητα της ουσίας του, μόνο αυτό μπορεί να καταλάβει το άλλο και να σχετισθεί αξιόπιστα και αποτελεσματικά μαζί του, και ακόμη να αφομοιώσει το χρήσιμο αλλότριο, όχι απλά να το μιμηθεί, ή, χειρότερα, να το πιθηκίσει, αλλά να το ενσωματώσει στον οργανισμό του εναρμονίζοντάς το προς τον οικείο χαρακτήρα του.

Παράλληλα κινείται και το τέταρτο ουσιώδες γνώρισμα της Νεοελληνικής ουδένειας. Μη έχοντας μορφή η ίδια, όντας αλλοτριωμένη, δεν συννοεί τι είναι η οργανική ενότητα μιας πολλαπλότητας, και δεν εννοεί ότι τα πράγματα πάνε μαζι σε αρμονικές ολότητες, ει δ’ άλλως διαλύονται και διασκορπίζονται. Η αλλοτρίωση ευνουχίζει το ον, το αποκόπτει από τους γενεσιουργούς χυμούς της ρίζας του. Δεν υπάρχει δύναμη χωρίς ουσία, και μεγάλη δύναμη εκτός ακμάζουσας ουσίας. Στερημένος από τον δημιουργικό δυναμισμό της ταυτότητάς του, ο αλλοτριωμένος θεσμικός Νεοελληνισμός δεν γεννάει, δεν παράγει τίποτα σπουδαίο. Και επειδή το άμορφο δεν έχει πραγματική, αποτελεσματική συνέργεια με τίποτε, ούτε με ουσιαστική σχέση προς το άλλο δεν μπορεί να δημιουργηθεί κάτι σημαντικό. Το άμορφο είναι ασυνδύαστο προς οτιδήποτε έχει μορφή, μα και με του κατωτάτου επιπέδου αρμονία. Μη γεννώντας αφ’ εαυτής, και μη συμπαράγοντας με άλλο, η αλλοτριωμένη ύπαρξη είναι αναγκασμένη να κλέψει για να επιβιώσει. Έτσι η κλεψικρατία είναι αναπόδραστα εμπεδωμένη στο Νεοελληνικό μόρφωμα. Χωρίς αντίληψη και κριτήριο μορφής (λόγω αλλοτρίωσης, αφού μόνο η οικεία μορφή ορίζει την γενική ιδέα της μορφής), η κλοπή δεν μπορεί να είναι οργανικών ολοκληρωμάτων, αλλά μόνο απομονωμένων στοιχείων και συνισταμένων ενοποιημένων ολοτήτων. Η ανοησία της θεσμικής αποτυχίας συνίσταται στο ότι μπορούν να αρπάξουν μια ιδέα από αυτόν που την γέννησε και έχει την ολοκληρία της ουσίας της και των φαινομένων της συνειλημμένη εν ενί, και να την εφαρμόσουν αυτοί. Μόνο η τερατώδης αμορφία της αλλοτρίωσης μπορεί να ελπίσει σε τέτοια γελοιότητα.

Κλέβουν λοιπόν στο Νεοελληνικό σύστημα ιδέες και παράγοντες από έξω, από μέσα, από εδώ και από εκεί. Κλέβουν κατ’ ανάγκη. Αλλά χωρίς τις εναρμονισμένες ολότητες μέσα στις οποίες οι ιδέες και παράγοντες ζουν και ενεργούν οι κλοπές των στοιχείων είναι μάταιες. Το νόημα του χεριού αποκαλύπτεται στα πλαίσια της ενιαίας οργανικής ολότητας του ανθρώπινου σώματος. Χωρίς το όλον δεν νοούμε το μέρος. Και έτσι το Νεοελληνικό σύστημα παρά τις κλοπές του αποτυχημένο είναι – ένα τυπικό failed state.

*

Μεγαλοϊδεατισμός, πελατειακό κράτος, κουτοπονηριά και κλεψικρατία αποτελούν τις τέσσερες συναρτημένες πληγές του Ελληνισμού στον Νεοελληνισμό. Και τα τέσσερα αισχρά απότοκα της θεμελιώδους ασχήμιας του αλλοτριωμένου Ελληνισμού. Η αλλοτρίωση μόνο δεινά επιφέρει και τον τελικό όλεθρο.

ΙΙ

ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΠΑΡΤΗΣ

Στα πλαίσια της εστιασμένης έρευνας βάσης που κάνω μια δεκαετία τώρα για την αρχαία Σπάρτη, και υπό το πρίσμα του κλασσικού επτάγματος της ολοκλήρωσης των φαινομένων ενός πεδίου σε μια ενότητα που εκφράζει την ουσία του, συνέλαβα την ιδέα να ενταχθεί και η εξωτερική πολιτική της Σπάρτης, (τόσο στο σύστημα των Ελληνικών πόλεων όσο και σε σχέση προς τις οργανωμένες αυτοκρατορίες του ανατολικού μέρους του μείζονος γεωπολιτικού χώρου που συνιστά το κεντρικό σύστημα της ιστορίας), σε ένα όλο μαζύ με την πολιτισμική της ταυτότητα, τον θρησκειολογικό της χαρακτήρα, τον αξιακό της άξονα, τον τρόπο ζωής, και τις πολιτειακές δομές και εσωτερική της ιστορία.

Η ιδέα καρποφόρησε σε μεγάλη σειρά μελετών υπό έκδοση σε πολύτομο έργο, πολλές από τις οποίες είναι ανηρτημένες στον ιστότοπο του Ινστιτούτου (κυρίως στην κατηγορία Δωρικές Μελέτες, αλλά και σε άλλες εκεί με ενδεικτικούς τίτλους).

Το συγκεκριμένο θέμα της ανάλυσης της εξωτερικής πολιτικής της Σπάρτης, μας έχει απασχολήσει συστηματικά και επανειλημμένα στα σεμινάριά μου της Σπάρτης και της Πάτρας. Από το 2019, και με αφορμή τα 2500 χρόνια από τις Θερμοπύλες (φέτος, όπως διόρθωσα την λανθασμένη κοινή άποψη) και τις Πλαταιές (του χρόνου), κυκλοφόρησα και ανήρτησα το αναλυτικό πρόγραμμα του πρώτου Κύκλου σχετικών ομιλιών μου ως ειδικό πρόγραμμα των σεμιναρίων της Σπάρτης με γενικό τίτλο

“Η Συμπλοκή της Ιδέας του Τέλους με την Αρχή της Ισχύος”.

Προσέθεσα και ένα δεύτερο Κύκλο:

“Έρευνες για της Λακεδαιμόνια Κατανόηση των Θερμοπυλών

ΜΟΡΦΗ

Η Αλήθεια και το Κάλλος της Σπάρτης”

που επίσης κυκλοφόρησα. Από πρόπερσι όψεις του ζητήματος αποτελούν θέματα των Συναντήσεών μας της Σπάρτης, και σχετικά κείμενά μου κυκλοφορούν και αναρτώνται στον ιστότοπο.

[Για ευκολία αναφοράς επισυνάπτω πάλι σε χωριστά συνημμένα (2ο και 3ο) τα δύο Προγράμματα]. 

Η καινοτόμος ερμηνευτική θεωρία επικεντρώνεται σε μια σειρά συνηρτημένων κοσμοϊστορικών Επαναστάσεων που αποτελούν την Δωρική ουσία του κλασσικού Ελληνισμού και πραγματώθηκαν αυθεντικά στην Σπάρτη. Έτσι μιλάω και για την Επανάσταση στις Διεθνείς σχέσεις με την Απολλώνια Υψηλή Στρατηγική (δείτε το δεύτερο πρόγραμμα).

Σημειωτέον ότι, όπως πάντα κατά Πλάτωνα, το πρόβλημα της Σπαρτιατικής εξωτερικής πολιτικής (με τις περίεργες αμφισημίες της) το “είδα” καθαρά όταν είχα την λύση του αινίγματος!

Το επόμενο τριήμερο των Συναντήσεων της Σπάρτης θα είναι αφιερωμένο στο νοηματογόνο αυτό θέμα όπου πολιτισμική Ιδέα και ιστορική Πραγματικότητα συναντώνται στην μοναδική περίπτωση της Σπάρτης. Σε αυτό έγκειται το ουσιαστικό και αποκλειστικά δικό της μεγαλείο της.

Α.

Στην πρώτη εκδήλωση του τριημέρου θα δώσω την γενική μορφή της εξωτερικής πολιτικής της Σπάρτης από την σύσταση του Λυκούργειου «Κόσμου» της πόλης (~ 820 π. Χ.) μέχρι την Μάχη των Λεύκτρων (371 π. Χ.), καλύπτοντας την περίοδο όπου η Σπάρτη πρωτουργεί στην θεμελίωση και ανάπτυξη των πολιτισμικών μορφών και της ιστορίας του κλασσικού Ελληνισμού (παρά τον Αθηναϊκό Χρυσούν Αιώνα).

Πέντε φάσεις διακρίνονται στο διάστημα των 450 περίπου αυτών χρόνων.

1/ Από την Λυκούργεια τάξη στο τέλος του Β΄ Μεσσηνιακού Πολέμου

(~820 – 668 π. Χ.)

2/ Από το τέλος του Πολέμου μέχρι την Εφορεία του Χίλωνος

(668 – 556 π. Χ.)

3/ Από την Εφορεία του Χίλωνος μέχρι το τέλος των Μηδικών Πολέμων

(556 – 479 π. Χ.)

4/ Από το τέλος των Μηδικών Πολέμων μέχρι το τέλος του

Πελοποννησιακού Πολέμου (479 – 404 π. Χ.)

5/ Από το τέλος του Πελοποννησιακού Πολέμου μέχρι την Μάχη των

Λεύκτρων (404 – 371 π. Χ.)

Θα παρουσιάσω την γενική αρχή και τις διαφοροποιήσεις της στις αντίστοιχες περιόδους αναλύοντας την σχέση πολιτισμικής ταυτότητας και εξωτερικής πολιτικής υπό τον τίτλο:

Δωρικός “Κόσμος” Πόλεως και Διεθνής Υψηλή Στρατηγική

           Απόλλων και Σπάρτη, Ιδέα και Πραγματικότητα

*

Η εκδήλωση θα γίνει την Παρασκευή 17 Σεπτεμβρίου, στις 8.30 το βράδυ.

Τόπος συμβολικής σημασίας η αίθουσα συνεδριάσεων του Παλαιού Δημαρχείου στην Κεντρική Πλατεία.

***

Β.

Το Σάββατο 18 Σεπτεμβρίου 9 το βράδυ, θα πραγματοποιήσουμε το καθιερωμένο συμπόσιό μας.

Συμποτικό μας θέμα θα είναι ακριβώς τα συμπόσια στην Σπάρτη, τα Φιδίτια. Πόσοι και ποιοί συμμετείχαν, πώς γινόταν η τροφοδοσία, τι συζητούσαν και τραγουδούσαν, τι έτρωγαν. Και προ πάντων ποια είναι η σημασία των Φιδιτίων και Ανδρείων στην ζωή της Σπάρτης.

Γ.

Την Κυριακή, επιστέγασμα του τριημέρου για την εξωτερική πολιτική της Σπάρτης, θα αρχίσουμε την ανάπτυξη του ειδικού Κύκλου αφιερωμένου στο πρόβλημα, με τον προαναφερθέντα γενικό τίτλο:

Η Συμπλοκή

της Ιδέας του «Τέλους»

με την Αρχή της Ισχύος

Κριτική Ιστορία της Ελληνοπερσικής Σύγκρουσης

(c. 547 – 479 π.Χ.)

(Τα Πριν, Κατά και Μετά τους Μηδικούς Πολέμους

από την Ακμή της Ιωνίας μέχρι την Μάχη της Τανάγρας)

Η πρώτη μου διάλεξη αυτού του κύκλου είναι αφιερωμένη στον ιστορικό της σύγκρουσης της Αυτοκρατορίας προς το σύστημα των Ελληνικών πόλεων και των Περσικών Πολέμων, και στο έργο του. Θέμα της:

Ἡροδότου ἱστορίης ἀπόδεξις”

Ιδέα, Μορφή, Masterplan του Έργου

Ο Ηρόδοτος έδωσε Μορφή στην ιστορική διήγηση και αυτός είναι ο ουσιώδης λόγος που καταξιώθηκε ως πατήρ της ιστορίας.

*

Η ομιλία θα γίνει την Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου, 8.30 το βράδυ, στην αίθουσα συνεδριάσεων του Παλαιού Δημαρχείου, στην Κεντρική Πλατεία.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *