Με δηλώσεις περί «ανάσας» για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και αναγνώριση ότι το ιδιωτικό χρέος παραμένει «ανοικτή πληγή», ο βουλευτής Μεσσηνίας της Νέας Δημοκρατίας, Περικλής Μαντάς, επιχείρησε από το βήμα της Βουλής να παρουσιάσει το νέο νομοσχέδιο ως λύση για τα αδιέξοδα της αγοράς. Ωστόσο, η ίδια η ομιλία του καταλήγει να επιβεβαιώνει το μέγεθος του προβλήματος που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια.
Ο κ. Μαντάς παραδέχεται ότι το ιδιωτικό χρέος εξακολουθεί να αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ελληνικής οικονομίας. Πρόκειται όμως για ένα πρόβλημα που δεν εμφανίστηκε ξαφνικά. Είναι αποτέλεσμα μιας οικονομικής πραγματικότητας που διαμορφώθηκε ενώ η ίδια κυβέρνηση βρίσκεται στην εξουσία επί σειρά ετών, με χιλιάδες μικρομεσαίες επιχειρήσεις να παλεύουν καθημερινά με οφειλές, κατασχέσεις, υψηλή φορολογία, αυξημένο ενεργειακό κόστος και περιορισμένη πρόσβαση στη χρηματοδότηση.
Την ίδια στιγμή που γίνεται λόγος για «στήριξη της επιχειρηματικότητας», ο ίδιος ο βουλευτής αναγνωρίζει ότι το νέο πλαίσιο δημιουργεί ένα «ασφυκτικό περιβάλλον» για τους επαγγελματίες, αφού οι οφειλέτες καλούνται να εξυπηρετούν ταυτόχρονα τις παλιές ρυθμίσεις, τις νέες υποχρεώσεις και τις τρέχουσες δαπάνες των επιχειρήσεών τους. Αν αυτή είναι η πραγματική εικόνα, τότε εύλογα γεννάται το ερώτημα πόσο αποτελεσματικές είναι οι κυβερνητικές παρεμβάσεις.
Ακόμη πιο αποκαλυπτικό είναι ότι μεγάλο μέρος της ομιλίας αφιερώνεται σε προτάσεις για αλλαγές του ίδιου του νομοσχεδίου. Ακατάσχετος εταιρικός λογαριασμός, επανένταξη σε χαμένες ρυθμίσεις, πλαφόν στις προσαυξήσεις, αλλαγές στην τεκμαρτή φορολόγηση. Αν όλα αυτά κρίνονται αναγκαία από κυβερνητικό βουλευτή, τότε προκύπτει το προφανές ερώτημα: γιατί δεν περιλαμβάνονται εξαρχής στις κυβερνητικές ρυθμίσεις;
Ιδιαίτερη εντύπωση προκαλεί και η προσπάθεια να παρουσιαστούν ως σημαντικές παρεμβάσεις η αύξηση του ακατάσχετου ορίου και οι περισσότερες δόσεις, όταν χιλιάδες επιχειρήσεις βρίσκονται ήδη αντιμέτωπες με δεσμευμένους λογαριασμούς και αδυναμία εξυπηρέτησης των υποχρεώσεών τους. Οι διευκολύνσεις αυτές μπορεί να προσφέρουν προσωρινή ανακούφιση, δύσκολα όμως αντιμετωπίζουν τις αιτίες που οδηγούν στη συνεχή διόγκωση του ιδιωτικού χρέους.
Η αντίφαση κορυφώνεται όταν ο κ. Μαντάς κάνει λόγο για μια οικονομία που πρέπει να είναι «πιο δίκαιη και πιο παραγωγική», ενώ ταυτόχρονα ζητά επανεξέταση της τεκμαρτής φορολόγησης, ενός μέτρου που η ίδια η κυβέρνηση υπερασπίστηκε ως βασικό εργαλείο καταπολέμησης της φοροδιαφυγής. Η δημόσια αυτή παραδοχή συνιστά έμμεση ομολογία ότι η εφαρμογή του μέτρου έχει προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις και στρεβλώσεις στην αγορά.
Οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις δεν ζητούν νέες διαπιστώσεις ούτε παραδοχές ότι το πρόβλημα παραμένει. Ζητούν λύσεις που να αποτυπώνονται στην καθημερινότητά τους. Και όταν ακόμη και κυβερνητικοί βουλευτές περιγράφουν ένα ασφυκτικό οικονομικό περιβάλλον και εισηγούνται διορθώσεις στο κυβερνητικό έργο, τότε γίνεται σαφές ότι η πραγματικότητα της αγοράς απέχει σημαντικά από την αισιόδοξη εικόνα που επιχειρείται να παρουσιαστεί από τα κυβερνητικά έδρανα.